Ga naar hoofdinhoud
“Het is geen job, het is een roeping”

— De roeping

“Het is geen job, het is een roeping”

Vastroesten is geen optie

Ondertussen ben ik aan de slag als coördinator bij thuisverpleging de Westhoek, waar ik ook administratief verantwoordelijke van de groep ben. De afwisseling is wat me triggert, maar ook de dankbaarheid die ik ervaar is van onschatbare waarde. Elke dag doe ik energie op en maak ik het verschil voor zowel patiënten als hun naasten. Ze stimuleren en moed geven is wat me drijft. Daarnaast blijf ik ook evolueren en me bijscholen. De ontwikkelingen staan niet stil en vastroesten is geen optie: ik blijf groeien.

Mijn job? Een roeping!

Mijn job? Het is meer een roeping! Mensen helpen die afhankelijk van zorg, maar hun toch eigenwaarde geven, dat is wat me drijft. Maar niet enkel op het vlak van zorg geef ik alles, ook administratief sta ik mijn mannetje.

Waarom de zorgsector zo mooi is? De dankbaarheid die je ontvangt zorgt elke keer opnieuw voor een boost. Als je je geeft krijg je hier ontzettend veel dankbaarheid voor terug.


Moeilijke momenten zijn er altijd

Is het altijd rozengeur en maneschijn? Nee hoor, er zijn ook moeilijk momenten. Afscheid nemen went nooit. Je komt bij mensen thuis, leert ze kennen en als ze overlijden … dat raakt me elke keer opnieuw. Ook het slecht nieuws gesprek met de nabestaanden komt hard binnen. Je leert het wel aan tijdens je opleiding, maar de reacties vallen niet te voorspellen.
Een ander en onderbelicht punt waar ik het moeilijk mee heb is de onderlinge concurrentiestrijd in de thuiszorg. Samenwerken zou het motto moeten zijn, maar in de praktijk is het anders. Dit gaan ten koste van de zorg …

Maar gelukkig meer mooie …

Het mooiste moment? Een palliatieve, bedlegerige patiënt die enkel haar armen nog kan gebruiken die een lege fles neemt en deze gebruikt als micro, terwijl haar lievelingsnummer speelt. Samen zingen, terwijl ze zwaait met haar armen en de fles … Het zijn momenten die de job onbetaalbaar maken. Dat je dit teweeg kunt brengen bij iemand die weet dat haar einde nadert: geweldig.

Geen idee wanneer je dag stopt
Een typische dag? Niet evident! Elke morgen sta ik om 5u op en overloop ik mijn ronde. Om 6u15 vertrek ik naar mijn eerste patiënt. Voor iedereen neem ik mijn tijd. Na de middag vul ik vervolgens mijn observaties in en plan ik de volgende dag. Ik geef observaties door aan collega’s, plaats nieuwe voorschriften in het programma en vertrek vervolgens op avondronde. Die start voor mij om 15u50. Van mijn 2 vrije dagen houd ik er echt eentje voor mezelf, terwijl de andere vaak toch in het teken van het werk staat. Plannen en herplannen slorpt het meeste tijd op, maar er zijn ook dagen die vlekkeloos verlopen. Je weet wel wanneer je start, maar wanneer je dag stopt …
Een job die je leven meerwaarde geeft
Zou ik nog stoppen met de zorg? Nee, geen denken aan: het is de dankbaarste job die er is. Je werkt vanuit je hart, het voelt dus nooit als een verplichting aan. Akkoord, de job vraagt veel energie, maar je krijgt er meer voor terug. Je werkt met en voor mensen en dat met je handen, hoofd en hart. Deze job maakt je leven waardevol.

 

INSPIREER IEDEREEN MET JOUW ROEPING

Bezorg ons jouw verhaal

Op zoek naar een nieuw avontuur? Ontdek onze vacatures!


"Ik voel heel veel dankbaarheid en waardering"

“Jouw zorg is mijn zorg” Jaren geleden studeerde ik af als verpleegkundige. 10 jaar werkte ik in een ziekenhuis, 8 jaar bij het Wit-Gele Kruis en ondertussen ben ik al 8 jaar als zelfstandig verpleegkundige aan de slag. Ik ben dan ook de fiere oprichtster van Thuisverpleging Aalter-Knesselare.

"Ik ben ontzettend fier op mijn titel als Zorgkundige van het jaar "

“Betrokken zorg!” Op mijn 15de voelde ik het al: ik wil zorg dragen voor mensen. Vandaag is het nog altijd een roeping. Iets wat je ook moet voelen volgens mij. Met liefde, respect, tederheid en discipline kom je al heel ver. Ondertussen werk ik al 24 jaar als zorgkundig in het Onze-Lieve-Vrouw Ziekenhuis in Aalst op de afdeling Neurochirurgie/ Mond-, kaak en aangezichtschirurgie.

“Op het einde van de dag overheerst het goede gevoel”

Al vanaf mijn 7 jaar gaf ik aan met de ambulance te willen rijden, wel: het is me gelukt. Ondertussen ben ik aan de slag als arbeidsverpleegkundige-preventiedeskundige, maar de voorbije 25 jaar werkte is als verpleegkundige op de spoedgevallenafdeling. Erik De Vadder Preventiedeskundige arbeidsverpleegkundige, Groep IDEWE

“Een lach is gratis, maar zoveel waard.”

De talenrichting in de hogeschool? Niet echt mijn ding. Toen ik mijn vriendin gepassioneerd hoorde praten over de studie verpleging, was de keuze dan ook snel gemaakt. Ik ging studeren aan Vesalius Instituut te Gent en al op de eerste stagedag voelde ik: dit is helemaal mijn ding. Ik ontdekte mijn zorgende kant, mijn zelfvertrouwen nam toe en ik bloeide communicatief helemaal open: wat de zorg met je kan doen

“De ziekte van mijn oma, was dé trigger om in de zorg te stappen.”

Tijdens mijn schoolcarrière heb ik heel wat opleidingen gevolgd, maar niet echt iets wat me lag. Vervolgens zou ik chef-kok worden en de Griekse keuken was uiteraard helemaal mijn ding. In mijn middelbare school was er echter geen opleiding in die richting en besloot ik verzorging te volgen, met de bedoeling later de switch te maken. Niet dat ik daar ook maar enige ambitie in had, tot op het moment dat mijn oma zwaar ziek werd. Ze kwam er gelukkig door, herpakte zich in het ziekenhuis en toen heb ik haar gezworen: ‘Als je nog eens ziek wordt, wil ik je verzorgen. Vanaf die dag is zorg mijn roeping en ik ben er nog steeds blij om.