Ga naar hoofdinhoud
"Ik ben ontzettend fier op mijn titel als Zorgkundige van het jaar "

— De roeping

"Ik ben ontzettend fier op mijn titel als Zorgkundige van het jaar "

De mooiste momenten? Wanneer ik écht zorg kan dragen voor iemand. Mensen die afhankelijk zijn van jou wassen, verzorgen en aandacht geven. Er zijn ook moeilijke momenten, maar dan kun je terugvallen op een team. Het leed samen delen en ventileren is belangrijk.

Verbondenheid geeft je vleugels

Af en toe genieten van bloemetjes die je krijgt, de duizenden kaartjes met lieve boodschappen, een cadeautje, pralines: het maakt je dag elke keer opnieuw goed. Toen corona uitbrak was er ook meteen een immens gevoel van verbondenheid en dat met gans België. Mensen die toeteren, vliegtuigen boven Aalst en elke keer opnieuw om 20u applaus, daar pink je wel een traantje bij weg. Het zijn die momenten die je vleugels geven om verder te doen.
Een typische dag? Meestal begint die met een briefing van de nachtverpleegster om 7u. Daarna staat het bedelen van het ontbijt en de medicatie op het programma; Beloproepen worden beantwoord, er wordt afgeruimd en dan kan de zorg beginnen. De hygiënische zorgen, bedopschik, controle van de parameters, … Rond 10u is er even een pauze om vervolgens verder te gaan. Achteraf bergen we alles op, bestellen we nieuw materiaal, etc.
Na het bedelen van de lunch, volgt min of meer hetzelfde stramien. Om 17u wordt het avondmaal geserveerd, gevolgd door de avondtoer, waarna de nachtverpleging het over neemt.

Mijn motto: betrokken zorg!

Als zorgkundige staan we vaak een beetje in de schaduw van de verpleegkundige, maar daarom zijn we zeker niet minder nodig. Ik ben dan ook ontzettend fier op mijn titel als Zorgkundige van het jaar en draag het op aan al mijn collega’s.

Katrien Lauwaet
Zorgkundige in het Onze-Lieve-Vrouw Ziekenhuis in Aalst - afdeling Neurochirurgie/mond-, kaak en aangezichtschirurgie

Op zoek naar een nieuw avontuur? Ontdek onze vacatures!


"Ik voel heel veel dankbaarheid en waardering"

“Jouw zorg is mijn zorg” Jaren geleden studeerde ik af als verpleegkundige. 10 jaar werkte ik in een ziekenhuis, 8 jaar bij het Wit-Gele Kruis en ondertussen ben ik al 8 jaar als zelfstandig verpleegkundige aan de slag. Ik ben dan ook de fiere oprichtster van Thuisverpleging Aalter-Knesselare.

“Het is geen job, het is een roeping”

Nadat ik eerder via de VDAB, HBOV had gestuurd, besloot ik enkele jaren later - na het overlijden van mijn moeder - opnieuw te gaan studeren. Aan de Howest behaalde ik mijn Bachelor om er vervolgens nog een vorming cardiologie, stralingsprotectie en blind positioneren aan toe te voegen. Dit steeds met het oog op de functie die ik dan uitvoerde. Blijven leren boeit me.

“Op het einde van de dag overheerst het goede gevoel”

Al vanaf mijn 7 jaar gaf ik aan met de ambulance te willen rijden, wel: het is me gelukt. Ondertussen ben ik aan de slag als arbeidsverpleegkundige-preventiedeskundige, maar de voorbije 25 jaar werkte is als verpleegkundige op de spoedgevallenafdeling. Erik De Vadder Preventiedeskundige arbeidsverpleegkundige, Groep IDEWE

“Een lach is gratis, maar zoveel waard.”

De talenrichting in de hogeschool? Niet echt mijn ding. Toen ik mijn vriendin gepassioneerd hoorde praten over de studie verpleging, was de keuze dan ook snel gemaakt. Ik ging studeren aan Vesalius Instituut te Gent en al op de eerste stagedag voelde ik: dit is helemaal mijn ding. Ik ontdekte mijn zorgende kant, mijn zelfvertrouwen nam toe en ik bloeide communicatief helemaal open: wat de zorg met je kan doen

“De ziekte van mijn oma, was dé trigger om in de zorg te stappen.”

Tijdens mijn schoolcarrière heb ik heel wat opleidingen gevolgd, maar niet echt iets wat me lag. Vervolgens zou ik chef-kok worden en de Griekse keuken was uiteraard helemaal mijn ding. In mijn middelbare school was er echter geen opleiding in die richting en besloot ik verzorging te volgen, met de bedoeling later de switch te maken. Niet dat ik daar ook maar enige ambitie in had, tot op het moment dat mijn oma zwaar ziek werd. Ze kwam er gelukkig door, herpakte zich in het ziekenhuis en toen heb ik haar gezworen: ‘Als je nog eens ziek wordt, wil ik je verzorgen. Vanaf die dag is zorg mijn roeping en ik ben er nog steeds blij om.