Ga naar hoofdinhoud
Nico, een ICT Consultant met een unieke hobby: karpervissen.

— Fun facts

Nico, een ICT Consultant met een unieke hobby: karpervissen.

Hoe ben je gestart met karpervissen?
Het was ‘de nonkel’ die me op 8-jarige leeftijd de viskriebel deed krijgen. Wat begon met vissen in clubverband en het meedoen aan wedstrijden, mondde uiteindelijk uit in het meer avontuurlijke karpervissen.

Wat spreekt je aan in deze hobby?
Het begint al bij de voorbereiding van de reis, maar ook het verzamelen van het materiaal, het opzetten van het basecamp, de rust, het loslaten van de stress ... En dit allemaal terwijl je geniet van de natuur, vind ik geweldig. Uiteraard gaat het ook om het vangen van karpers! Elke keer opnieuw probeer ik mijn persoonlijke record te verbreken. Dit staat nu op 22,4 kg, maar er zijn nog grotere kanjers.

Wat weten mensen niet over je hobby?
Dat er heel wat voorbereiding aan te pas komt. Je kunt niets aan het toeval overlaten en hebt heel wat materiaal nodig. Denk maar aan tenten, slaapzakken, kookgerei, hengels, voer, rodpods, … We spreken onder insiders niet voor niets over ‘de verhuis’. Ook een medicare kit en een ontsmettingskit mogen niet ontbreken. Wij ontsmetten de plaats waar de haak heeft gezeten bij de karper en hanteren het principe: catch & release. Na de foto wordt de karper zachtjes weer in het water gezet.

Welk cliché over je hobby moet de wereld uit?
Met sportvissen wordt nogal eens gespot. Het valt natuurlijk niet te vergelijken met voetbal of een andere sport, maar veel mensen percipiëren vissen alvast niet als sport.

Mijn persoonlijk record staat op 22,4 kg, maar er zijn nog grotere kanjers.

Hoe groot/zwaar was je grootste vangst?
Mijn persoonlijke record is een schubkarper van 22,4 kg. Maar ook een steur van 18 kg en een meerval van 36 kg sloeg ik al aan de haak, al focus ik me wel op karpers.

Wat was de mooiste visplek tot nu toe?
Ik heb al heel wat mooie plekjes mogen ontdekken. Frankrijk is top, maar aan de Ebro in Spanje was toch het allermooiste. Een prachtige rivier, een fijn visbestand en een onvoorspelbare natuur: top!

En waar wil je nog eens gaan vissen?
Doe maar Lac de Saint-Cassien in Zuid-Frankrijk. Dit schitterende water van 450 hectare staat bekend om zijn enorme karpers.

                                             

En wie mag er mee?
Eerlijk, ik zou mijn vaste vispartners, mijn neef en een vriend, niet willen inruilen. We zijn perfect op elkaar ingespeeld want we vissen al jaren samen. Niet onbelangrijk als je ‘s nachts het water op moet om een karper te landen met de Zodiac (karperboot), terwijl enkel het licht van je hoofdlamp je begeleidt.

Wat is echt onmisbaar tijdens je visuitstap?
Een goed humeur en een beetje geluk met het weer. Slecht weer kan een domper zijn. Uiteraard hoort er ook een BBQ en een pintje bij. Die kunnen simpelweg niet ontbreken in het basecamp. 😊

                                                               

Waarom je passie voor karpers en niet een andere soort?
De adrenaline die je voelt tijdens en na de run is onevenaarbaar. Karpers zijn krachtpatsers. Ik krijg nog steeds rillingen als ik er eentje beet heb. Soms vangen we ook wel andere grote vissen, maar ik hoop ooit het recordgewicht van de zwaarste karper (51 kg) te breken.

Vissen is wachten, wat doe je dan?
We observeren het water, passen de lijnmontages aan, koken het voeder, doen boodschappen, etc. Nee, ons vervelen doen we nooit en genieten van de omgeving staat centraal.

                                                                         

De adrenaline die je voelt tijdens en na de run is onevenaarbaar.

Doe je ook mee aan wedstrijden?
Yep, wel minder dan vroeger. Wedstrijden kosten aardig wat tijd en zijn moeilijk combineerbaar met een gezin. Ik houd de kerk liever in het midden. 😊
Mijn beste prestatie was een halve finale in Frankrijk voor Shimano. Bijna kon ik een ticket voor de World Carp Classics bemachtigen, maar het is jammer genoeg niet gelukt. Het was alvast een leuke ervaring en goede leerschool.

Tot slot, geef ons nog even je strafste verhaal mee …
Dat zijn er wel enkele. Op locatie toekomen en merken dat je je hengels vergeten bent. Maar hét verhaal speelt zich af aan de Ebro. Op een prachtige zonnige dag is alles in de motorboot geladen en zijn we klaar voor vertrek. Na het vinden van een stek en het opzetten van het basecamp in een stukje niemandsland, zijn we er helemaal klaar voor. Bij de eerste beet lost het trekkoord van onze motorboot, waardoor we niet kunnen vertrekken. Bij het proberen repareren valt de springveer in het water, wat helemaal een drama is. Enig gevloek later hebben we alsnog de springveer kunnen recupereren met een magneet en uiteindelijk de motor terug aan de praat gekregen. Volgens mij heb ik zo het magneetvissen uitgevonden! 😊